ในวันที่ผมทบทวนตัวเอง

posted on 29 Dec 2011 12:57 by crazyfinal

ในเวลาที่ผมมองเห็นตัวเองในกระจก...

มองเข้าไปข้างในดวงตา... ยิ่งลึก..ยิ่งกลวงเปล่า.....

ราวกับความมืดที่ลึกลงไปทุกวัน...

ผมมักจะคอยถามตนเองอยู่เสมอว่า ทำไม ทำไม และทำไม...

ทำไมในวันนั้น ผมจึงเป็นผู้แพ้...

ผมแพ้ทุกอย่าง...

ผมโกรธตัวเอง.. ที่ไม่เคยดีพอ ที่ไม่เคยทำอะไรได้เหมือนกับที่คาดหวัง

ผมแค้นเคือง... สิ่งสำคัญบางอย่างที่ผมทำหายไป จมอยู่ในความคิดตัวเอง... ไม่ว่ามันจะหายไปเองหรือผมทำหล่นหาย มันไม่เคยกวนใจผมเท่ากับ ทำไมมันถึงหายไป... ซึ่งผมหาคำตอบไม่ได้...

ผมเกลียดความไม่เข้าใจ... หลายๆครั้งที่ผมเห็น... ไม่มีใครสนใจความจริง ไม่ค่อยมีคนถามว่าความจริงเป็นอย่างไร...แล้วมาบอกว่าผมไม่พูดอะไร....

พูดอะไรไปก็ไม่เชื่ออยู่ดี... แล้วมีเหตุผลอะไรที่จะต้องพูด...?

แล้วก็ไม่ได้มีใครสนใจความจริงอยู่แล้ว...? หลายๆคนเชื่อในสิ่งที่ตัวเองอยากจะเชื่อ ความจริงจะเป็นอย่างไรไม่เกี่ยว?...

ชิงชังแม้แต่คนรอบข้างหลายๆคน.. ที่ต่างพากันลืมไปหมดแล้วว่า... วันวาน มันต้องผ่านอะไรมา...แล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น...

ผมใช้ความโกรธ ความเกลียด ความชิงชัง... ผลักดันตัวเอง... และฝังรากมัน

ในใจไม่เคยยอมแพ้.. ความต้องการที่จะเอาชนะมันเผาไหม้ตัวผมอยู่ตลอดเวลา...

ผมทำงานหนักขึ้น... ถึงแม้ในหลายๆด้านของผมจะดีขึ้นเป็นรูปธรรม...

สวนทางกับความรู้สึก.... ที่แย่ลงไปทุกวันๆ จนนัยน์ตาของผมไม่ทิ้งประกายใดๆไว้อีก...

กลายเป็นว่าผมอาจจะแค่ยึดตัวเองติดไว้กับอดีต... ถือไว้ไม่ยอมวางมันไป

นานวัน... ความรู้สึกก็ยิ่งกัดกร่อนตัวเอง..

กัดกินหัวใจ... จนด้านชาไปหมด..

กัดเซาะวิญญาณ...จนแทบไม่เหลือตัวตน