นานเหลือเกิน... หลังจากที่มีคนพาเธอไปโรงพยาบาล.... ฉันได้แต่เฝ้ารอ และรอ....

ในใจฉันมีเพียงคำถามมากมาย เธอจะเป็นอย่างไรบ้าง.... เธอจะหายเหมือนเดิมไหม.... ฉันได้เห็นแค่จดหมายที่เธอฝากคนๆนั้นมา.....

                ...เธอบอกว่าเธอจะกลับมาแน่นอน.....

                ไม่นาน.. เธอหายไป... เธอไม่บอกกล่าว... ไม่แม้จะกลับมาให้เห็น... จดหมายฉบับนั้นถูกเก็บหายสาบสูญไป... และฉันไม่ได้รับรู้อะไรอีกเลยจนวันนี้... เวลานี้... วินาทีนี้.....

                เวลาที่ฉันรู้สึกเหมือนทุกอย่างสงบนิ่ง... โลกทั้งใบหยุดเวลาชั่วขณะหนึ่ง.. เปิดโอกาสให้ความรู้สึกนั้นเข้ามากระแทกฉันอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว...

                ความรู้สึก.. ที่ย้ำเตือนให้ฉันรู้ว่า.... จากวันนี้ฉันจะไม่มีเธออีกแล้ว บนโลกใบนี้.....

                ฉันไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เห็นเธอ... เขาบอกฉันว่า.... ร่างของเธอได้กลับสู่โลกใบนี้ไปแล้ว... ในไม่ช้าไม่นานมันจะแปรสภาพเป็นเสมือนหนึ่งแร่ธาตุที่กระจัดกระจายออกไป.. ซึ่งครั้งหนึ่งมันเคยถูกเรียกว่า “มีชีวิต”...

                และดวงวิญญาณของเธอคงจะกลายเป็นพลังงานทางฟิสิกส์ และกลับเป็นส่วนหนึ่งของพลังงานที่ไม่มีที่มาในทางฟิสิกส์และวิทยาศาสตร์.... พลังงานที่ไม่สามารถอธิบายได้...เธอคงจะกลับไปสู่ส่วนหนึ่งในพลังชีวิตของโลกใบนี้...

                พลังที่ขับเคลื่อนชีวิตดวงอื่นๆให้เดินทางต่อไปตามความเคลื่อนไหวของกาลเวลา

                อย่างไรก็ตาม... ฉันเองก็รู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง... ไม่วันไดก็วันหนึ่ง

                เพียงแต่มันช่างรวดเร็วเหลือเกิน....

                ฉันรู้แต่เพียงว่าจากวันนี้ไปจะไม่มีเธอในเวลาที่ฉันกลับมา... ไม่มีแม้แต่เธอที่นั่งเป็นเพื่อนในวันที่ฉันต้องรอใครสักคน...

ตัวฉันเองอาจไม่ได้มีน้ำตา... ฉันอาจไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมา..

เพราะ...ฉันรับรู้ว่า สำหรับฉัน... เธอยังมีชีวิตอยู่ในใจฉันเสมอ.....

ลาก่อน... เธอ..ที่ครั้งหนึ่งเคยมีชีวิต และเราต่างเป็นส่วนหนึ่งในโชคชะตาของซึ่งกันและกัน....

 

 

R.I.P: Juju,เดปป์,มูมู่ (แล้วแต่จะเรียก)

8/8/2554...

วันฟ้าหม่น......

Comment

Comment:

Tweet