ความในใจบางส่วน....

posted on 30 Jan 2011 14:42 by crazyfinal

“เราเลิกกันเถอะ”

ผมแทบจำไม่ได้แล้วว่าได้ยินคำนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่... เพราะบ่อยมากเหลือเกิน และทุกครั้งมักตามมาด้วยความรักที่ล่มสลายเสมอ

ในหลายๆครั้งที่ผมสงสัย ไม่ว่าจะเป็นด้วยเหตุหรือปัจจัยใดๆก็ตาม

แม้ว่าผมจะเข้าใจว่า การทุ่มเท การไว้ใจ หรืออะไรก็ตามแต่ที่เราพยายามทำ เพื่อให้ได้มาซึ่งคำว่า รัก ที่คงทนยาวนาน

แต่ไม่ว่าเหตุผลจะมีน้ำหนักมากเพียงใดก็ตาม ไม่ว่าความพยายามนั้นจะมากเท่าไหร่ หรือไม่ว่าจะทุ่มเทขนาดไหน จะมีอะไรเหนือกว่า ไม่มีอะไรเลย เคยเป็นคนที่รักกันราวกับว่าโลกนี้มีเพียงสองเรา ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น

ไม่ว่าครั้งหนึ่งเราจะเคยทะเลาะกัน ไม่ว่าครั้งหนึ่งเราจะเคยดีกัน ไม่ว่าครั้งหนึ่งเราจะเคยลืมวันคล้ายวันเกิด ไม่ว่าครั้งหนึ่งที่เราไปทานอาหารค่ำใต้แสงเทียน ไม่ว่าครั้งหนึ่งเราจะเคยออกไปขับรถเล่นรับลมในตอนกลางคืน ไม่ว่าครั้งหนึ่งเธอจะเคยมาดูแลผมตอนทำงาน ไม่ว่าเราจะเคยเถียงกันให้ชนะไม่ว่าจะมีสาระหรือไร้สาระ ไม่ว่าครั้งหนึ่งผมจะต้องฝ่าฝนตกหนักไปรับเธอ ไม่ว่าบางครั้งผมจะตื่นสายจนไปส่งเธอไม่ได้ ไม่รู้กี่ครั้งที่เธอต้องมาเก็บห้องให้เพราะความรกรุงรังของผม ไม่ว่าครั้งหนึ่งเธอจะเคยโกรธที่ผมคุยกับผู้หญิงคนอื่น ไม่ว่าเราจะเคยปวดหัวตอนที่พ่อกับแม่ไม่ให้คบกัน ไม่ว่าครั้งหนึ่งเธอจะเกลียดขี้หน้าเพื่อนผม ไม่ว่าครั้งหนึ่งผมจะเคยเดินทางไปหาร้านอาหารอร่อยที่ซ่อนอยู่ และหลายๆครั้งที่ผมทำให้เธอต้องเสียน้ำตา ภาพในความทรงจำยังคงฝังอยู่ตลอดเวลา

ไม่ว่าจะค่อยๆก่อร่างมานานเท่าไร ไม่ว่าจะผ่านอะไรมามากมายแค่ไหน ไม่ว่าจะรักมากขนาดไหน การพังทลายลงในช่วงระยะเวลาไม่นาน

ผมเองขอสารภาพว่า ไม่ว่าผมจะทำอะไรลงไป แต่หัวใจของผมกลับไม่เคยเปลี่ยนแปลง

แต่..

ความต้องการของหัวใจ ไม่มีความเกี่ยวโยงใดๆกับเหตุผล

นั่นหมายความว่า ไม่ว่าผมจะรักเธอมากเท่าไร ทุกอย่างก็ยังสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้ แม้ว่าทุกสิ่งจะเป็นเหมือนเดิม แต่มันก็เปลี่ยน

อาจจะเป็นความจริงที่ ความเปลี่ยนแปลงคือสิ่งเดียวที่มาพร้อมกับเวลา และการที่โลกยังเป็นโลกอยู่ก็เพราะมีการเปลี่ยนแปลง

บางครั้งการเปลี่ยนแปลงนั้นจำเป็นต้องสร้างบาดแผล

และการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้ง

อีกครั้งที่ผมพ่ายแพ้ให้กับความไว้ใจ ความเชื่อใจ และอีกครั้งที่ผมต้องเป็นผู้แพ้ในครั้งนี้

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ผมก็ยังมีชีวิต มีหัวใจที่มันยังเต้นได้ รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด

จากบาดแผลที่สั่งสมไปด้วยความทรงจำมากมาย

และถึงคราวของผมที่ต้องเสียน้ำตาบ้าง

ถ้าโลกนี้คือการเปลี่ยนแปลง คงเป็นความธรรมดา

การได้รับความเจ็บปวดที่โลกมอบให้ อาจเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเรายังมีชีวิต

และชีวิตคือการเดินทาง

ร่องรอยอดีตที่แสนหวานนั้นคงจะต้องติดตัวไปอีกนานเท่าไรไม่อาจรู้

ตราบเท่าที่ยังมีชีวิต

ความทรงจำที่ครั้งหนึ่งเคยสุกสกาวในชีวิต ความทรงจำที่ก่อร่างมาเนิ่นนาน

นับจากวันนี้ไปมันคงเป็นเพียงแค่ภาพความฝันอันเลือนราง และคงทำได้เพียงคิดถึงมันเพียงเท่านั้น..  



สักวัน เราคงได้พบกันอีกครั้ง... และถ้ามันยังเป็นไปได้...ขอให้มันอย่าเป็นแบบนี้อีกเลย...

 

 

30/01/2554

ในวันที่ฟ้ายังเป็นเหมือนเดิม โลกใบเดิม แต่ชีวิตผมไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

Comment

Comment:

Tweet

ชีวิตจริงก็โหดร้ายแบบนี้ละ

#3 By fabiora (180.183.235.126) on 2011-02-08 00:53

ขอบคุณครับ
จะพยายามนะครับผม

#2 By Nihil on 2011-01-30 18:47

โกรธกันนั้นมันง่าย
แต่ก็ไม่ยากถ้าจะง้อ

confused smile

#1 By ปิยะ99 on 2011-01-30 14:46